Troetelflessen

Domaine Montvac (Mélodine)

Witte Vacqueyras, laat staan van dit kwaliteitsniveau, is een zeldzaamheid. Dat blijkt ook uit de jaarproductie van deze cuvée, die hooguit enkele honderden kistjes groot is. Maar hier is meer aan de hand: vanaf de start in 1860 ging dit domein over van moeder naar dochter. Nu is het Cécile Dusserre, geholpen door haar al even enthousiaste echtgenoot Philippe Cartoux, die er deze wijn strikt volgens het organische wijncredo produceert.

Château Puech-Haut (Prestige Rouge)

Dat Robert Parker en zijn team 94/100 geeft aan deze – tussen haakjes in de praktijk biodynamisch bewerkte – cuvée, verwondert ons niet. Geen makkelijke wijn nochtans die de familie Bru hier presenteert, absoluut niet, maar de fruitpower, concentratie én tanninetoekomst die in deze 1 à 2 jaar eikgelagerde wijn schuilt, is eigenlijk ongezien voor zijn appellatie.

Pérez Cruz Cabernet Sauvignon (Reserva)

Omstreeks 1950 kocht Pablo Perez Zanartu, Chileens zakenman, een landbouwdomein aan de voet van de Andes. Genoeg monden te voeden, want het echtpaar had 11 (!) kinderen. Rond 1990 besloot Pablo wijn te produceren, omdat hij stilaan in het snuitje had dat hij over een perfect terroir en microklimaat beschikte, terwijl de wereldmarkt zich stilaan opende voor Chileense wijn. Dáár liggen de roots van het huis Vina Pérez Cruz. 

Dominio De Laertes (Tinto)

Even de facts  & figures van deze cuvée op een rijtje zetten.
Eén: domein genoemd naar de koning die treurde over zijn zoon Olyssus, die naar de Trojaanse oorlog was vertrokken, daar toch niet sneuvelde maar zich bezighield met de druiven/ wijncultuur. Wat ‘pa’ pas na 20 jaar ontdekte. Twee: cuvée gedomineerd door 70% Tempranillo-druiven. Drie: product van ‘viticultura ecologica’, dus adept van de biologische wijnbouw. Vier: alcoholbody van 14,5%. Vijf: een semi-crianza, die slechts vier maanden in Franse barriques verbleef. En vooral zes: dit is elegant lekker!

Ecker-Eckhof Weissburgunder Schlossberg

Dit is een Oostenrijkse ‘pinot blanc’ – volgens veel literatuur identiek aan de Weissburgunder, alhoewel we toch weinig associaties ruiken en proeven met deze variëteit uit de Elzas – die moeiteloos een massa chardonnays tot wanhoop zal drijven. 

Een gastronomische krachtpatser, gemaakt door deze familie die al zo’n dikke 400 jaar actief is in de regionale wijnbouw. De nu 36-jarige Bernhard Ecker bewerkt de 17 hectare wijngaard zo milieuvriendelijk mogelijk. 

Porcupine Ridge (Syrah)

De voorbije jaren schoof deze pure Syrah, gemaakt door Marc Kent van Boekenhoutskloof, van een zeer flamboyante, licht exotische cuvée naar een Kaapse versie van een Rhône-wijn. Blind gedegusteerd valt de origine amper te detecteren, zelfs door een getrainde neus en tong. Deze ‘ver- Europeanisering’ werd in 2012 nog versterkt omdat de droge winter in Swartland langere rendementen en kleinere druifjes bracht, wat zich vertaalt in extra smaak- en kleurintensiteit en structuur. Bovendien fermenteerde deze Syrah ook met gistcellen uit de Rhône-vallei.

Château d'Anglès (Classique Rouge)

Klap maar luid in de handen voor deze klassieke rode van Eric Fabre, voormalig technisch directeur bij o.a. Lafite-Rothschild, die met zijn familie echter in 2002 verkaste naar de Languedoc. Nu is dit Château d’Anglès zijn dada, waar hij zo duurzaam mogelijk werkt. Eric is ook een maniërist, die bijvoorbeeld zijn wijnen klaart op natuurlijke wijze, puur via zwaartekracht en niet filtert. Een traag en dus duurder proces, dat wel de rijkdom en natuurlijkheid van het vergiste fruit intact laat tot in de fles.

Fleur du Cap (Bergkelder Selection Chenin)

De drijvende kracht achter o.a. ‘Fleur du Cap’ is het dynamische wijnmakersduo Kobus Gerber en Thinus Krüger. Zij selecteerden de druiven voor deze cuvée uit laag renderende, dus fruit-gefocuste, percelen uit zes zones in de westelijke Kaap, waar de uiterst gevarieerde bodemtypes qua microklimaten of ligging toch één overeenkomst delen: hun drainage is perfect, dus het terroir houdt het hier soms schaarse water goed vast. Verder laat het wijnmakersteam 10% van deze Chenin-oogst in kleine eiken vaatjes vergisten, dus 90% van deze mix is letterlijk ‘unwooded’.

Papa Luna (Tinto)

In het Vaticaan mag dan wel een nieuwe, blijkbaar ‘nederige’, paus zetelen, maar deze Papa Luna heeft alvast geen last van bescheidenheid. Zoals vrijwel elke recente oogst blijkt het een fruitextroverte, uitbundige selectie van de Schotse oenoloog Robertson, master of wine, die zijn hart in Calatayua verloor en er een ‘virtuele’ winery installeerde. Concreet: in deze tweede grootste appellatie van Aragon koopt hij zeldzame druiven van 70- tot 100-jarige grenache-stokken, begeleidt en vinifieert hen vervolgens van a tot z eigenhandig bij een goed geëquipeerd bevriend wijnhuis.

Motivo Rosé (Extra Dry)

Eventjes dit: extra dry is een verraderlijke term. Waar de consument een beendroge wijn verwacht, betekent dit eerder dat er een lichtzoete component aanwezig is. Soms storend want te suikerspinnend, maar in dit geval eerder borg voor extra sensualiteit. Bovendien verpakt in een dikbuikige, molto sympatico flessenvorm.

Pérez Cruz Carmenère Limited Edition

 
Carmenère, deze uit de Bordelais verbannen druif na de 19de eeuwse  druifluisplaag, heeft in Chili zijn tweede stek gevonden, momenteel zelfs zijn commerciële thuisbasis.  Te vroeg geplukte of te hoogrenderende Carmenère kan echter vegetaal, robuust en te kruidig uit de hoek komen. Maar dit is duidelijk van een ander, hoger niveau. Mix van 90% Carmenère, 8% Petit Verdot en 2% Syrah.

Allora

Hoort u de jachtklaroenen al schallen? En ziet u het everzwijn vluchten? Deze klassiek gestructureerde, nog zeer gespierde Primitivo stelt zich meteen kandidaat als glaspartner. Na de nog vieve, robijnrode kleurkern met opvallend felle tranen, volgt een zeer 'straf' non-nosensboeket: impressies van zwart fruit, zilte drop, teer, pijptabak en pruimencompote. Vloeibare herfst kortom. Al deze geurcomponenten keren weer in de smaak, met zijn zwarte/blauwe pruimen, mineralen, zoethout en gedroogd tabaksblad.

Michel Guignier

Gom nu alle associaties uit met Beaujolais Nouveau of Beaujolais Primeur, deze wijncategorie die meestal meer met limonade of fruitsap te maken heeft dan met authentieke wijn. Jammergenoeg legt dit jaarlijkse november-carnaval nog steeds een hypotheek op de échte crus, zoals deze uitstekende Morgon, want het grote Publiek vreest simpele tutti frutti en kijkt argwanend naar het hogere prijskaartje. Onterecht als we dit proeven. Michel Guignier is reeds de 4de generatie uit een wijnmakersfamilie die in het hartje van deze appellatie aan de slag is.

Lise de Bordeaux

Waarom kan 'kleine' witte bordeaux niet allemaal zo smaken als deze ongecompliceerde, leuke en vooral ook prijszotte fles? Een sec waarin de sauvignon blanc domineert (70%), maar sémillon (20%) en muscadelle (10%) toch meer dan een figurantenrolletje spelen. Kort op eiken fusten gelagerd, vertaalt zich dit in een groengele, superglanzende kleur met haast parelmoeren tranen die tegen de glaswand plakken. Aangenaam kruidige en fumé eiktoets, met verder impressies van gekonfijt citrusfruit. Lijkt wel een Graves-in--miniatuur.

Duas Pedras

Nog voor we één slok hebben geproefd, zijn er al 2 dingen die opvallen. Primo: de druivenmix bestaat uit 60% touriga nacional, 38% syrah én een toefje (2%) viognier, de witte druif. Op zijn minst origineel. En secundo: achter dit product schuilt de Britse wijnjournalist Richard Mayson (o.a. bij Decanter), die zich enkele jaren geleden 'herbronde' tot wijnmaker, zij het met de nodige duwtjes-in-de-rug van de Portugese oenoloog Rui Reguingo. Hoe dan ook, wat ze hier in hun pas tweede oogst bekokstoven, is gezien zijn prijsniveau indrukwekkend.

Gérard Bertrand

De warme (sic) zomermaanden (sic sic) mogen dan wel achter de rug liggen, maar dat betekent toch niet dat we een originele rosé kordaat van onze tafels dienen te verbannen. Want de couscous, de Indische/Chinese/Thaise scohtels, oesters/mosselen of vegetarische bereidingen blijven ook de komende periode nog in trek. En dan is deze grenache-wijn zeker een troef. Gemaakt onder de paraplu van ex-rugby-vedette Gérard Bertrand, die stilaan een gigantisch druivenimperium in de Languedoc heeft uitgebouwd.

Domaine Zacharioudakis

Kreta? Heraklion? Griekenland? Wedden dat er nu een pak wenkbrauwen gefronst worden en veel bezoekers meteen maag/lachkramp krijgen als ze terugdenken aan het TV-programma Oh Oh Cherso, waar vooral jonge zuipschuiten en sekssnoepers (m/v) het scherm onveilig maakten? Maar dat zou deze evenwichtige cuvée, met zijn internationale kwaliteit, onrecht aandoen.

Château Burgozone

Een domein om zeker in het oog te houden, want in de jubileumgids van "De 300 Beste Wijnen Onder de 10 Euro" drongen twee andere witte cuvées door tot de eindselectie, zelfs eentje als erelaureaat. Het zoveelste bewijs dat Bulgarije op wijnvlak eindelijk zijn communistisch regime heeft uitgezweet en aanknoping heeft gevonden bij de hedendaagse wijncultuur. De druiven voor deze cuvée werden geplukt op de steile, relatieve warmere zuidoever van de Donau, pal tegen de grens met Roemenië, waar deze familie ruim 100 hectare exploiteert.

Pagina's

Subscribe to Troetelflessen