Wijnboer snoeit roman bij elkaar

Na een carrière bij De Persgroep en Woestijnvis is Koen Strobbe nu al vijftien jaar wijnbouwer in Zuid-Frankrijk, op het ook bij ons bekende (en gesmaakte) Perdrix-Lasouche. Maar naast de snoeischaar houdt hij ook graag de schrijfpen (klavier?) bij de hand. Zo werd hij met een kortverhaal een van de laureaten van de Aspe Award 2015. Zijn eerste roman 'Kruis en munt' is nu net van de persen gerold. Aan hem de vraag: hoe valt dit dubbelleven mee? En zoals het een auteur hoort, antwoordt Koen via een column…

 

'Waar vind je in hemelsnaam de tijd om tussen het drukke werk in de wijngaard ook nog eens zo'n thriller te schrijven?' De vroegere studiegenoot aan de andere kant van de lijn kan het moeilijk vatten.

Nochtans is wat hij als hindernis ziet voor mij juist de springplank. Het is immers net het werk in de wijngaarden dat de aanzet tot het schrijven van mijn roman 'Kruis en munt' heeft gegeven.

Wie wel eens gaat joggen of fietsen kent het gevoel: eerst wil het lichaam maar moeilijk mee, maar dan, na een minuut of twintig, zak je weg in een soort trance, waarbij de benen op automatische piloot zijn overgeschakeld en je hersenen in vrijloop beginnen te functioneren. Ik heb het al van heel wat managers gehoord: enerzijds ga je sporten om een uurtje volledig weg te zijn van je beroep, anderzijds krijg je net dan je beste ideeën en kan je niet snel genoeg terug achter je bureau zitten om een en ander op papier te zetten, voor je inspiratie weer is verdampt.

 

Parallellen?

Het werk in de wijngaard is niet anders. De meeste mensen hebben er geen idee van wat dat werk inhoudt en denken dat je als wijnboer de hele dag, met een margriet in de mond, tussen de ranken op je rug ligt en naar de blauwe lucht kijkt, af en toe een oogje werpend op de sappig groeiende druiven. Helaas is de realiteit lichtjes anders: een iet-of-wat wijnboer heeft dagelijks een 50.000 wijnstokken die zijn aandacht vergen, en het werk gebeurt heus niet allemaal machinaal. Het snoeiwerk, het wegnemen van de wilde scheuten of het uitdunnen van de druiventrossen: het is allemaal handenarbeid en wel van het saaiste soort. Dagen en weken loop je tussen de eindeloze rijen stokken en herhaal je bij elke wijnstok dezelfde routine. 

Maar kijk, geheel naar analogie met wat ik hierboven over de manager vertelde, voltrekt ook hier het wonder zich: je komt terecht in een soort geestelijk vacuüm, waarbij je handen autonoom beginnen te functioneren en je brein zijn eigen aparte ding doet. In de stream-of-consciousness die volgt begin je te denken aan de geestdrift van de b&b-gasten, wanneer ze bij jou op het domein arriveren, gelukzalig uitkijkend naar een week of twee onder de Provencaalse zon. Je ziet hen genieten van het glas wijn bij het diner 's avonds, op het terras wanneer de krekels zingen en een lauwe wind de hitte van de dag verjaagt. Je hoort hen dromen van een leven onder de zon.

 

Lokale inspiratie

Dan bedenk je dat dat leven onder de zon, als je hier voltijds werkt en woont, natuurlijk ook maar gewoon leven is, met zijn alledaagse beslommeringen. Vervolgens denk je aan het feit dat er in de Provence niet enkel toeristen wonen, maar ook autochtone mensen die, net zoals in de Lage Landen, uit alle klassen van de bevolking komen en hun brood moeten verdienen. Legaal, of illegaal.

En zoef: je verhaal is vertrokken. Wat als iemand die hier de hemel komt zoeken uiteindelijk enkel de hel vindt? Wat als een local, pakweg een wijnboer, de hulpeloze noorderling dan te hulp schiet? Uit welk hout zouden de ongure types uit je verhaal gesneden moeten zijn? Aan inspiratie geen gebrek: het vreemdelingenlegioen is vlakbij, je leest wekelijks in de onvolprezen Midi Libre wel een verhaal over een afrekening in Marseille of Beaucaire.

Met elke knip van je schaar neemt je verhaal vastere vormen aan. En zo begin je je te haasten, sneller te knippen, vroeger op te staan. Om 's avonds een uurtje eerder te kunnen stoppen en al die gebeurtenissen in te tikken. Tot je uiteindelijk bij de laatste van je 50.000 wijnstokken aanbelandt en beseft dat je roman vorm heeft gekregen.

Koen Strobbe

 

'Kruis en munt' wordt uitgegeven bij Manteau en is nu verkrijgbaar bij elke boekhandel. Bezoek ook Koen Strobbe's auteurspagina op Facebook:

https://www.facebook.com/StrobbeKoen/?ref=bookmarks