Iedereen zijn eigen appellatie!

In de ‘Kater van de maand’ nagelen we een m/v of organisatie uit de wijnwereld aan de schandpaal waarvan we echt hoofdpijn krijgen. Of integendeel een lachkramp wegens zo idioot. Deze maal: Kabouter Plop-appellaties op komst?

Een goed getimede publiciteitsstudent of integendeel een acute aanval van hoogheidswaanzin? Feit is dat de Bordelaise wijnmaker Jean-Pierre Amoreau en zijn zoon Pascal, die samen het château Le Puy runnen – gelegen in Saint-Cibard (Gironde) – een eigen appellatie willen.

Momenteel behoort hun wijngaard wettelijk tot de AOC Bordeaux-Côtes-de-Francs, maar dat zint dit duo niet. Naar eigen zeggen voeren ze immers een voortdurende strijd tegen de ‘toenemende standaardisatie van de wijnen’ en hebben daarom bij het INAO een dossier ingediend om de AOC Le Puy te verkrijgen.

Inderdaad: een solo-appellatie voor een deel van hun château. Specifiek: 5 hectare wingerd op het totaal van 50 hectare dat het domein telt.

Anti-formattering

Het bewuste aanvraagdossier ligt naar verluidt al van de zomer 2011 bij het INAO, de pitbull die de Franse appellaties regelt en bewaakt, maar wordt nu blijkbaar door de juridische diensten pas serieus bestudeerd. Ook al omdat het werd samengesteld door de nogal mediagevoelige expert Claude Bourguignon.

“Ons terroir is uitermate typisch en onderscheidt ons duidelijk van de ‘gewone’ Côtes-de-Francs (…) Ook onze oenologische praktijken maken een verschil in onze wijnen en geven ons een speciale reputatie. Onze wijnen beantwoorden écht niet aan de normen die gelden voor deze appellatie,” aldus een strijdvaardige Pascal Amoreau, die tussen haakjes ook een groot verdediger van de biodynamische cultuur is.

Nogmaals: gaat het hier om een poging om goedkoop media-aandacht te krijgen of gelooft de Amoreau-clan nu écht in de meerwaarde van zo’n Kabouter-Plop-appellatie?

Natuurlijk is elke beschermde herkomstbenaming een té rigide ‘format’ en in se dus oneerlijk, omdat er slechts rekening wordt gehouden met een bepaald smaakpatroon en specifieke productie-normen, die misschien nadelig zijn voor de buitenbeentjes en dwarsliggers. En de Amoreau’s hebben ook een punt dat ze de degustatierondes, die deel uit maken van elke AOC-procedure, in vraag stellen. Deze proeverijen bevestigen vaak een ‘gemiddelde smaak’ binnen een AOC. Historisch zijn er trouwens voldoende voorbeelden van (Europese) wijnmakers die uit hun beschermde herkomstbenaming stapten omdat ze meer vinificatie-vrijheid wensten. Denk maar aan de Toscanen met hun talrijke vino da tavola in de jaren ’80 en ’90.

Maar daarom als tegengif elk domein dat beweert over een uniek terroir te beschikken straks een solo-appellatie toekennen?

Manga power

Kortom, dit lijkt me een zeer gevaarlijk precedent. Ook nu zijn de terroir-verschillen binnen AOC’s soms gigantisch, zelfs tussen buren. En ik moet nog de eerste wijnmaker tegenkomen die zijn cuvées niet als ‘uniek’ of ‘beter dan…’ catalogiseert. Dus de beide criteria voor zo’n AOC – uniek product van een uniek terroir – komen nog duizenden malen voor op Franse bodem.

Als het INAO dus een versneld bankroet wil bereiken van de Franse wijnbusiness, moet ze dit dossier maar vlug goedkeuren. Dan liggen er ’s anderendaags honderden andere op hun bureau.

Maar hoe zal de consument dan nog zijn weg kunnen vinden in wat voor velen nu al een heuse namenjungle is? En hoe verlopen bij zo’n versnippering dan de controles op al die miniatuur-AOC’s?

Misschien is er nog een derde antwoord op mijn startvraag of het hier om arrogantie dan wel publiciteitsgeilheid gaat. In een interview verklaarde Pascal namelijk: “Notre cuvée château Le Puy 2003 a été sacrée meilleur vin de tous les temps par un manga japonais!”

Manga Japonais? Of de man tijdens het interview reeds te enthousiast van zijn cartoon-winnende 2003 had geconsumeerd, konden we niet achterhalen.

Frank Van der Auwera